Postawy i gesty w liturgii mają swoją symbolikę.

Ogólne Wprowadzenie do Mszału Rzymskiego powołując się na Konstytucje o liturgii świętej mówi iż: „Gesty i postawy zarówno kapłana, diakona i usługujących jak i ludu winny zmierzać do tego, by cała celebracja odznaczała się pięknem i szlachetną prostotą, aby w pełni przejrzyste było znaczenie jej poszczególnych części, zaś uczestnictwo wszystkich stawało się łatwiejsze. […] Zachowywanie przez wszystkich uczestników jednolitych postaw ciała jest znakiem jedności członków chrześcijańskiej wspólnoty zgromadzonych na sprawowanie świętej liturgii: wyrażają one bowiem i kształtują duchowe przeżycia uczestniczących” (OWMR 42).

Jak zewnętrzne zachowanie się człowieka wynika zawsze z wewnętrznego usposobienia, tak również w liturgii zewnętrzne wykonywanie pewnych gestów jest przejawem przeżyć wewnętrznych. I z drugiej strony: przyjmowanie zewnętrznych postaw potrzebne jest dla obudzenia i rozwijania w sobie wewnętrznego kultu Boga. Kult bowiem ze swej natury ma charakter całościowy; to znaczy dotyczy tak wnętrza człowieka, jak i jego ciała. Tak jak ludzie okazują sobie miłość i uczucia za pomocą gestów; tak w liturgii; postawy i gesty są znakami miłości do Boga. Dlatego tak ważne jest, by były zachowywane i wykonywane z czułą starannością, czcią i skupieniem.

Czym różni się postawa od gestu?

POSTAWY W LITURGII – są naturalnym zjawiskiem w życiu osobistym i  społecznym. W liturgii przyczyniają się do harmonii, piękna sprawowanych obrzędów, wpływają na kształtowanie się wewnętrznego nastawienia uczestników, pomnażają intensywność doświadczenia wiary i wspólnoty. Tworzą całość z obrzędem i modlitwą, nie są tylko (w większości) elementami towarzyszącymi, same są rodzajem modlitwy (Leksykon Liturgii, Poznań 2006)

Postawy liturgiczne:
 
 
GESTY W LITURGII – (od łac. gestus, gerere – nieść, wystawiać na widok) stylizowane naturalne ruchy, szczególnie rąk i głowy, które towarzyszą w liturgii komunikacji słownej, wzmacniają ją, a niekiedy zastępują. Wykonywane są przez przewodniczącego zgromadzenia liturgicznego, a także przez uczestników liturgii (Leksykon Liturgii, Poznań 2006).