Postawa stojąca jest wyrazem uszanowania. Wszędzie na widok osoby wyżej postawionej przybiera się postawę stojącą. Podczas liturgii postawa stojąca jest zewnętrznym znakiem głębokiego uszanowania dla Boga jako najwyższego Pana (Mt 6,5; Mk 11,25; Łk 18,11; 22,46).

Postawę stojącą przybierają także osoby pośredniczące między dwiema stronami. W szczególny sposób przysługuje ona liturgowi, jako pośrednikowi między społecznością wiernych a Bogiem. Stąd liturg (celebrans) stoi, gdy czyta słowo Boże i odmawia modlitwy.

Stanie jest znakiem radości z odkupienia. Dlatego od czasów apostolskich w czasie sprawowania misteriów zbawienia, przyjmowano postawę stojącą, zwłaszcza w niedzielę (dzień zmartwychwstania) i w czasie wielkanocnym.

W postawie stojącej Ojcowie Kościoła widzieli symbol świętej wolności dzieci Bożych. Uwolnione od grzechu i nie są już niewolnikami. Omawiana postawa stojąca oznacza też gotowość do działania w liturgii.

Kiedy zachowujesz postawę stojącą?

- od początku Mszy Świętej aż do oracji włącznie.
- od wersetu "Alleluja" przed Ewangelią aż do zakończenia Ewangelii.
- podczas wyznania wiary i modlitwy powszechnej.
- podczas procesji z darami ofiarnymi.
- od wezwania kapłana "Módlcie się, aby moją i waszą ofiarę...".
- podczas prefacji aż do "Święty, Święty ..." włącznie.
- po aklamacji "Oto wielka tajemnica wiary" aż do "Baranku Boży" włącznie.
- podczas Modlitwy po Komunii św. oraz obrzędów zakończenia.